GEZONDHEIDSZORG IN DUKENBURG

Welkom bij dit venster over Gezondheidszorg in Dukenburg

Iedere Dukenburger maakt regelmatig gebruik van de zorgvoorzieningen. Hiervoor hoef je niet altijd ziek te zijn. Veelal gaat het dan om preventie, d.w.z. het voorkomen dat gezonde mensen ziek worden, zoals bij vaccinaties maar ook is dit het geval bij moeder en kindzorg, schoolzorg (schoolartsen) en sommige vormen van ouderenzorg. Ook een bezoek aan de tandarts of orthodontisten zorg (denk aan cariës preventie) dient om tandpijn te voorkomen. Dan gaat men soms als gezonde naar artsen voor een keuring. Denk aan rijbewijskeuring maar ook voor aanstelling bij bepaalde beroepen of voor het verkrijgen van een levensverzekering.

In de meeste gevallen zal je het regulaire medische circuit raadplegen als je ziek bent of ziek dreigt te worden. Hiervoor bestaat in Dukenburg een heel uitgebreid netwerk van eerstelijnszorg met vele ondersteunende diensten. Deze diverse dienste werken vaak nauw via de digitaal weg met elkaar samen. In eerste instantie denk je dan aan huisartsen en apotheken, die steeds meer met elkaar samenwerken en vaak in hetzelfde pand hun diensten aanbieden. Kenmerk van de huidige geneeskundige zorg is de onderlinge samenwerking en specialisatie. De zelfstandige huisarts aan eigen huis behoort bijna tot het verleden. Het zijn thans allemaal groepspraktijken waarin diverse takken van zorg in hetzelfde gebouw tevens gevestigd zijn. Ik denk aan diverse vormen van fysiotherapie en verder in samenwerking met de huisarts ook psychologen voor mensen die psychisch problemen hebben. Naast de huisartsen en apothekers zijn er ook talloze zorgverleners die gespecialiseerde gezondheidstaken hebben. Denk hierbij aan vroedvrouwenpraktijken, ergotherapeuten, allerlei verschillende vormen van fysiotherapie, logopedie voor mensen met spraakaandoeningen, gespecialiseerde verpleegkundige zorgverleners die bepaalde zorgtaken van de huisarts overnemen en de wijkverpleegkundigen en wijkverzorgers. Daarnaast zijn er diensten die betrokken zijn bij de verstrekking van hulpmiddelen. In het verleden was er in Dukenburg een Wit-Gele kruisdienst die voor deze verstrekkingen zorg droegen. Dan zijn er maatschappelijk gerichte diensten zoals sommige voorzieningen voor senioren zoals dag- en bezigheidstherapie. Ook noemen wij de opvang van gehandicapte kinderen, eenzaamheidsbestrijding en de  instellingen voor bejaardenondersteuning (Meiberg) soms gericht op senioren met cognitieve beperkingen (Wollewei). Vaak zal men hiervoor Stip kunnen inschakelen, die nauw contact met de huisartsen onderhoudt, wanneer deze laatsten bepaalde noden of behoeften (rolstoelen, taxivervoer, buurtzorg e.d.) signaleren. Tenslotte noem ik ook de Wijk en Buurtzorgdienst verlening, die belangrijk werk doen bij de thuisopvang van bijvoorbeeld pas geopereerde patiënten die uit het ziekenhuis zijn ontslagen. Niet ingegaan wordt op de niet-reguliere zorgdiensten in het medische circuit.

In dit deel van de canon kun je binnenkort meer informatie vinden over de geschiedenis van de zorg in Dukenburg. Een interview geeft je meer inzicht hoe de zorg er in de jaren uitzag. Welke zorg instellingen zitten er al jaren en welke zijn inmiddels verdwenen? Er is door de jaren heen veel veranderd!   Dankzij mooie plaatjes uit de geschiedenis krijg je echt het gevoel dat je even terug in de tijd springt. Hoe zagen al die zorginstanties er vroeger ook alweer uit? En dat van achter je laptop, telefoon, tablet of computer.

Tekst: Roosmarijn Boeijen en Dies Goudswaard (studenten aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen)            Redactie JanWillem Koten

 

Doekenborg en ZZG-zorggroep Horizon

Het zorgcentrum Doekenborg is opgebouwd in 1971 en sloot zijn deuren in 2016. De bewoners van de Doekenborg hebben de zorg steeds als prettig ervaren. De meubels waren bewust uitgekozen zodat er een open sfeer zou hangen voor de bewoners en de familie. Dit werd ook zo ervaren. Er werden ook veel activiteiten georganiseerd binnen Doekenborg. Denk dan bijvoorbeeld aan de rolstoel-driedaagse, buitenconcerten, samen maaltijden voorbereiden enzovoort.

Als geboren en getogen Dukenburger heb ik zelf ook rondgelopen binnen de Doekenborg. Mijn opa en oma hebben hier jaren gewoond. Als familie hebben wij de zorg in de Doekenborg altijd als liefdevol ervaren. Er werd een cliënt gerichte zorg aangeboden en de communicatie was altijd prettig. Ze stonden open voor feedback vanuit de familie en de bewoner zelf en probeerden dit ook altijd mee te nemen in hun zorg.

Momenteel is Doekenborg in beeld als een sociaal ontmoetingshuis voor kwetsbare mensen en groepen. Wij hebben met de oud-medewerker en huidig casemanager en teamcoach bij de Horizon Margriet van Vugt gepraat.

Hoe was de zorg geregeld op de Doekenborg?

Margriet van Vugt: alle bewoners hadden een zorgzwaartepakket. De bewoners hadden een zorgindicatie nodig met een ZZP 4. Dit hield in dat een bewoner beschut woonde met intensieve begeleiding en uitgebreide verzorging.

Wat was de visie van Doekenborg?

Margriet van Vugt: wat we bewoners voornamelijk wilden meegeven wat het vertrouwen in eigen kunnen. Het doel was dat de bewoners niet zorgafhankelijk maar zelf en samen redzaam zouden zijn. Hierin was het behouden van de eigen regie belangrijk. Er was ook veel aandacht voor sport en beweging. Tot slot wilden we gastvrijheid uitstralen en hier hebben we ook nog sterren mee gewonnen.

Op welke manier brachten jullie dit over richting de bewoners en familie?

Margriet van Vugt: dit gebeurde onder andere via de website, maar dit kwam natuurlijk ook tot uiting in de zorg die we gaven en de zorgplanbesprekingen. Bij familie/bewonersavonden gaven we uitleg  over onze visie en wat dit dan in de praktijk betekende voor een bewoner.

Rond 2015/2016 werden de bewoners van de Doekenborg in groepen opgesplitst. Naar welke locaties gingen deze bewoners daarna?

Margriet van Vugt: we hebben toen met alle bewoners en familie, overleg gevoerd over een andere passende locatie. Er werd gekeken of een bewoner beter beschermd of beschut kon gaan wonen. Op basis daarvan werd besloten of bewoners naar de Horizon, de Vlechting, Juliana of naar een huis buiten de ZZG zouden gaan wonen.

Wat vond u van deze opsplitsing?

Margriet van Vugt: het was fijn om voor iedereen een passende nieuwe woonsetting te vinden waar de bewoners achter stonden. Veel bewoners gingen  mee naar de Horizon. We zijn op tijd gestart met informatiebijeenkomsten zodat familie en bewoners  langzaam konden wennen aan het idee dat ze gingen verhuizen.

Wat is voor u de leukste/mooiste herinnering aan de Doekenborg?

Margriet van Vugt: dat is best een lastige vraag. Ik heb vele mooie herinneringen aan de Doekenborg: de rolstoel-driedaagse, het winnen van de gastvrije zorg met sterren, de playbackshow, carnaval enz. Ik kijk ook met blijdschap terug op de samenwerking met de HAN tijdens het ontwikkelen van sport en beweging voor de bewoners op de Doekenborg.

Nadat de Doekenborg dicht ging, zijn er veel bewoners naar de Horizon verhuisd. Hier heb ik zelf voor de corona pandemie nog vrijwilligers werk gedaan. Ik herkende direct enkele meubels binnen de Horizon. Deze hadden ze meegenomen vanuit de Doekenborg zodat er toch nog een stukje herkenning was voor de bewoners en de familie. Ook binnen de Horizon wordt er liefdevolle zorg geleverd aan de bewoners. De zorgverleners zijn gastvrij en als er tijd is maken ze even een praatje met de familie en de bewoners.

Sinds kort woont mijn oudoom in de Horizon en samen met zijn vrouw ervaart hij het ook weer als heel prettig. Als zijn vrouw op bezoek komt vraagt een zorgvrager of ze ook een kopje zou koffie willen en wordt dit voor hen gezet.

Inmiddels werkt ze al een aantal jaren bij ZZG Zorggroep de Horizon. Hier werkt ze als casemanager en teamcoach. Wij hebben haar ook wat vragen gesteld over haar werk bij de Horizon.

Hoe werkt het momenteel bij de Horizon? Welke onderdelen van de visie van de Doekenborg heeft u meegenomen naar de woongroep?

Margriet van Vugt: bij ZZG dragen we duurzaam bij aan de gezondheid van mensen zodat zij een goede kwaliteit van leven ervaren. We werken samen met cliënten en anderen, vanuit het idee dat wij mensen zodanig moeten helpen zodat zij het vertrouwen in eigen kunnen behouden of terug te winnen en dat zij de kracht en de macht behouden/herkrijgen om zelf richting aan het leven te geven.

We staan voor deskundigheid, liefdevolle zorg en helderheid. Dat zijn onze waarden. Het is de manier waarop we werken en handelen. In de praktijk bepalen we dat met elkaar. Samen geven we deze waarden verder inhoud in ons dagelijks werk. In de relatie met de cliënt en zijn netwerk. Maar ook met collega’s onderling tussen medewerkers en ZZG als werkgever en in het contact met samenwerkingspartner.

Dit is de visie van de ZZG en dus ook van de Horizon. Het accent dat we  op sport en beweging zetten is bij de Horizon nog steeds belangrijk(zie filmpje op onze website https://www.zzgzorggroep.nl/wonen-met-zorg/woonlocaties/horizon-nijmegen).

 Wordt dit ook zo ervaren door de bewoners en familie?

Margriet van Vugt: we houden twee keer per jaar een zorgplanbespreking en horen dan tevens terug hoe de bewoners de zorg en het wonen in de Horizon ervaren. Dit is over het algemeen zeer positief. Deskundigheid laten we zien door scholing, evaluatie van zorg, coaching on the job, bevoegd/bekwaam zijn en, verantwoordelijkheid nemen. Liefdevolle zorg is te zien doordat we werken volgens presentietheorie, goed luisteren wat er echt toe doet voor een bewoner, warme zorg geven, betrokken zijn, werken vanuit je hart met een professionele blik en zoeken naar nieuwe mogelijkheden. Als laatste, onze waarde is helderheid belangrijk te laten zijn. Dit laten we zien door eerlijk te zijn, duidelijk te zijn, en zo nodig ook met het bespreken van ethische vragen en dilemma’s.

 Welke zorgindicatie heb je nodig om in de Horizon te wonen?

Margriet van Vugt: om te wonen in de Horizon heb je minimaal een ZZP5 voor de PG nodig en een ZZP6 voor de somatiek.

 We hebben het al gehad over de mooie herinneringen die u heeft overgehouden aan de Doekenborg. Wat is voor u de leukste/mooiste herinnering aan de Horizon?

Oma Boeijen Foto Mark Boeijen 2015

 

Margriet van Vugt: bij de Horizon kijk ik met een fijn gevoel terug op het verhuizen en het inrichten van de Horizon. Op de Horizon hebben we ook een rolstoel driedaagse dit is dus ook een mooie herinnering aan de Horizon. We hebben een optreden gehad van Bennie Solo in coronatijd gehad. Ik kijk ook met een tevreden gevoel terug op de manier waarop we samen de schouders eronder hebben gezet, tijdens de eerste coronagolf. Maar ik kijk vooral met plezier terug op elk feestje dat je samen met de bewoners en de collega’s viert.

 

 

 

 

 

Tekst: Roosmarijn Boeijen(studente aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen)                                                                                foto’s van Doekenborg en Horizon: Roosmarijn Boeijen                                                                                                                              Redactie JanWillem Koten

 

Annemiek en Thijs Volkers

Annemiek en Thijs Volkers zijn bekende namen voor de bewoners van Dukenburg. Dit is ook niet zo gek. Vanaf 1 april 1982 zijn zij begonnen als huisartsen in Dukenburg. Dit hebben ze 50 jaar gedaan en hiermee zijn ze waarschijnlijk de langst praktiserende huisartsen van Dukenburg. Voordat ze naar Dukenburg kwamen hebben ze beiden gestudeerd in Groningen hier hebben ze elkaar ook ontmoet. In hun eerste studiejaar kwamen ze elkaar al tegen. ‘Naast de verliefdheid bleken we ook goed samen te kunnen studeren en samenwerken.’ zegt Annemiek.

Het vak huisarts stond voor beiden op nummer een. Op die manier stonden ze namelijk het dichtst bij de mensen en ook een deel van hun leven mee mochten maken. Ze hebben in Deventer daarom de eenjarige opleiding gevolgd tot huisarts.

In de tijd dat Annemiek en Thijs begonnen als huisarts was het heel normaal om te werken met een praktijk aan huis. Verder was het haast verplicht om bij een overname het huis waar de huisartsenpraktijk in zat meteen over te kopen.

Toen Annemiek en Thijs naar Nijmegen vertrokken kenden ze de stad nauwelijks, maar de praktijk en de omgeving sprak hen meteen aan. Zij hebben toen de huisartsenpraktijk van Mommers overgenomen. Deze zat toen nog in Lankforst. Annemiek is jarenlang de eerste en enige vrouwelijke huisarts geweest in Dukenburg, wat toen mede maakte dat de praktijkomvang toenam. In de begin jaren bestond de samenwerking met collega’s in de wijk voornamelijk uit de diensten in avond, nacht en weekend. Er was een algemene nascholing voor heel Nijmegen, maar niet specifiek voor Dukenburg. Wel waren er overleggen met Maatschappelijk Werk, wijkverpleegkundigen (toen nog maar een organisatie) en de wijkagent, dhr. Roelofs. Zo een overleg noemde je een ‘home team-overleg’. Het doel van zo een overleg was dat je kwetsbare bewoners kon bespreken en waar nodig en mogelijk hulp kon coördineren.

Annemiek en Thijs hebben Dukenburg steeds als een dorp beschouwd. Dit komt onder andere door de Maas-Waal kanaal afscheiding, maar ook omdat ze in de afgelopen 34 jaar 3 generaties of meer van sommige families in de praktijk. De huisartsenpraktijk van Annemiek en Thijs bleef maar groeien en met de uitbreiding van hun takenpakket, waarbij ze b.v. van een naar drie doktersassistenten konden uitbreiden, leidde ertoe dat de praktijk te ‘klein’ werd. Ze hebben toen de kans gekregen om te gaan werken in het huidige gebouw in Malvert.  Ze hebben geprobeerd om ten alle tijden de kleinschaligheid te bewaken.

Annemiek en Thijs hebben 34 jaar als huisarts gewerkt in Dukenburg en wonen er nog steeds. In 2016 is de huisartsenpraktijk overgenomen door W. Plantenga en J. Visscher. Laatstgenoemde is inmiddels al niet meer werkzaam in de praktijk. J. Vonk heeft hem opgevolgd.

Tekst: Roosmarijn Boeijen en Dies Goudswaard (studenten aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen)                           

Redactie JanWillem Koten

 

Marianne Dees

Interview met dokter Marianne Dees (oud huisarts in de Schakel).

Hoe zag je werkdag als huisarts er uit?

Mijn werkdag als huisarts zag er zo uit: in de ochtend begon ik met een spreekuur. Na het spreekuur had ik overleg met mijn collega’s. Daarna was er weer spreekuur en dan ging ik de wijk in om visites te rijden om de patiënten thuis te bezoeken. Dat waren voornamelijk mensen die niet zelfstandig naar het spreekuur konden komen. De dag werd dan afgesloten met nog een derde spreekuur.

Waarom bent u huisarts geworden?

Ik ben op een boerderij in Zeeland opgegroeid. Toen ik nog jong was  zag men al snel dat ik slim was. Ik kon gaan studeren aan een universiteit. Wat ik ging studeren was wel wat lastig. Ik had weinig voorbeelden in mijn naaste omgeving. Veel universitaire afgestudeerde dorpsgenoten waren er niet. Wel kende ik de beroepen van notaris, veearts en tandarts. Dat waren beroepen die ik niet zo leuk vond. Mijn huisarts vond ik een heel prettige persoon. Ik had met hem ook een goede band. Hij is voor mij een voorbeeld geweest. Ook had de huisarts een autootje. Daar was ik erg onder de indruk van. Ik besloot daarom dokter te worden met in het achterhoofd huisarts of tropenarts.

Tijdens mijn artsenopleiding kwam ik erachter dat ik de psychiatrie wel heel erg interessant vond. Ik ben daarom aan die specialisatie begonnen om snel daarmee te stoppen. Het onderzoek dat ik in mijn eerste jaar moest doen voor een dokterstitel, vond ik voor mij niet geschikt. Daarna besloot ik de vervolgopleiding tot huisarts te volgen. Dit bleek een goede keus. Ik kreeg de ruimte om zelf dingen te ondernemen. Samenwerken is bovendien iets wat ik erg leuk vind.

Hoe bent u in Nijmegen terecht gekomen?

Toen ik als huisarts was afgestudeerd, kwam er net een vacature in Nijmegen vrij. Het was een krantenadvertentie. Die had mijn schoonmoeder voor mij uitgeknipt. Grappig is dat de gemeente toen nog inspraak had bij deze sollicitatie. De gemeente zocht een vrouwelijke huisarts voor hele dagen. Ik had geluk! Want ik was de enige persoon die aan deze eisen voldeed. Zo ben ik in de wijk Dukenburg in Nijmegen terecht gekomen. Op 1 februari 1991 begon ik dus als huisarts in ‘De Schakel’.

Welke veranderingen heb je in de loop der jaren gezien?

Toen ik begon was het nog niet vanzelfsprekend dat vrouwen zoals nu huisarts konden worden. Ik moest nog bewijzen dat ik net zo goed kon functioneren als mannelijke dokters. Nu is er geen onderscheid meer tussen vrouwelijke en mannelijke dokters. De zorg is in de loop van de jaren wel veel ingewikkelder geworden. Er zijn veel nieuwe behandelmethoden bijgekomen. Er kunnen nu veel meer dingen behandeld worden dan vroeger. Ook is Dukenburg vergrijsd. Daardoor is er een hogere druk op de zorg gekomen. Er zijn ook meer zorgvoorzieningen. Voorbeelden zijn de traplift of een aangepast toilet met optrekbeugels. Deze voorzieningen kunnen ervoor zorgen dat mensen met beperkingen langer thuis kunnen blijven wonen.

Digitalisering
De computer bracht een hele grote verandering. Toen ik begon waren er nog geen computers of mobiele telefoons. Via een vaste lijn konden berichten van mijn huis naar de ambulancepost worden doorgegeven. Ik deed mijn huisbezoek met de ambulance. Ik had dan een pieper op zak. Maar via de pieper kon je geen  gesprek voeren. Hij diende alleen om je te waarschuwen dat je ergens nodig was. Als dat gebeurde en de pieper overging, moest ik op zoek naar een telefoon om te bellen wat er aan de hand was. Al snel kreeg ik een auto waarin een mobiele telefoon met carkit. De acute hulpverzoeken kon ik van toen af aan makkelijker bespreken. Bijna alles gaat trouwens tegenwoordig via de computer. Denk hierbij aan patiëntendossiers.

Is er door de jaren heen veel veranderd wat betreft klantenbestand?

Het klantenbestand bleef nagenoeg hetzelfde. Als huisarts kun je vol zitten en dan kun geen nieuwe cliënten meer aannemen. Dit zorgt ervoor dat je toch een redelijk gesloten systeem hebt. Ik heb in mijn praktijk generatie na generatie van families zien opgroeien. Maar ik kan niet bevestigen dat er grote veranderingen door de jaren heen zijn geweest. Wel is er veroudering van het klantenbestand opgetreden. Dat zorgt voor meer kwetsbare mensen die meer zorg vragen.

Klein weetje.

Toen ik begon bij had de praktijk de Schakel nog 4 nummerkastjes, voor elke huisarts een. Je moest een nummertje trekken. Daarna moest je wachten tot je aan de beurt was voor enkele 10 minuten gesprek. Ik vond dit echt bizar en heb dit meteen afgeschaft.

Kun je wat vertellen over de Schakel?

Ik begon mijn werk bij de Schakel in het oude gebouw. Dit pand was in 1984 opgeleverd. De huisartsen zaten beneden, elke huisarts had zijn eigen gedeelte van de eerste verdieping. Op de bovenverdieping zat ook maatschappelijk werk. Voor deze opzet was bewust gekozen. De huisartsen konden dan snel overleggen met de maatschappelijke werkers, en ook omgekeerd. Het pand werd op den duur toch te klein voor al de verschillende typen zorgverleners. Dit maakte het samenwerken moeilijker. Juist in de wijkverpleging is goede samenwerking zo belangrijk. Er is destijds geprobeerd het gebouw te op te knappen. We kregen daarvoor van de gemeente geen vergunning. Dus moest er een nieuwe en grotere locatie komen. Nog een leuk feitje, in ons oude gebouw zit nu een moskee. In het nieuwe pand is nu ook een apotheek. Deze apotheek bevindt zich op de begaande grond. De huisartsen, psychologen, fysiotherapeuten, ergotherapeuten en nog diverse andere zorgverleners zitten op de eerste verdieping. We hebben nu al te weinig werkruimte, hoewel het nieuwe gebouw pas 6 jaar geleden werd opgeleverd.

Samenstelling bewoners van Dukenburg is erg divers.

De samenstelling van inwoners van Dukenburg is heel divers geworden. In deze wijk komen nu ongeveer 35 verschillende nationaliteiten voor. Door het beleid van de gemeente wonen naast laagopgeleide Nederlanders nu ook veel hoog opgeleide migranten in Dukenburg. De samenstelling van Dukenburgse bevolking is daardoor drastisch veranderd.

Wat siert je werk?

De dankbaarheid en openheid van mijn cliënten sierde mijn werk. Ik ben maar een voorbijganger in hun leven. Maar toch vertrouwen mensen mij. Zij vertellen mij hun intiemste problemen. Dingen die ze soms niet eens met anderen durven te bespreken. Ik voelde op 1 februari 1991 toen ik als huisarts in ‘De Schakel’ begon, heel vereerd omdat ik zo maar een kijkje in het leven van mijn cliënten kreeg. Het wat kunnen doen voor mensen in benauwde situaties gaf mij veel energie. Het is dan altijd hartverwarmend als je af en toe een bedankje van hen mocht ontvangen.

Tekst: Roosmarijn Boeijen en Dies Goudswaard (studenten aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen)  Redactie JanWillem Koten

Interview met Marianne Dees maart 2021 in de Dukenburger

De jaarwisseling 2020/2021 zorgde voor een verandering in twee huisartsenpraktijken in gezondheidscentrum ’de Schakel’ in de Meijhorst. De huisartsen Marianne Dees en René Hendrickx stopten met hun praktijk, respectievelijk om als ZZP’er verder te gaan (dokter Dees) en vanwege de pensioengerechtigde leeftijd (dokter Hendrickx). De huisartsen worden opgevolgd door de dames Loes van den Einden en Charlotte Willemse. Dokter Van den Einden werkt in de praktijk ‘Pennings & Van den Einden’. Huisarts Willemse zet de praktijk van dokter Hendrickx voort onder de naam ‘praktijk Willemse’. Op de website van het gezondheidscentrum is alle verdere informatie te vinden, maar ook de mensen die voor de telefoon kiezen, krijgen te horen wat op het moment van bellen aan de orde is. De redactie van ‘de Dukenburger’ legde de betrokken artsen dezelfde vragen voor betreffende hun werkzame tijd in de dokterspraktijken.

Dokter Dees vertelt

“Op 1 december 1990 was ik klaar met mijn huisartsenopleiding en mijn dochter Frederike was nog geen jaar oud. Ik was van plan om een tijdje te gaan waarnemen, maar mijn schoonmoeder vond dat een onverantwoord plan. Zij knipte een advertentie uit ’de Gelderlander’ waarmee in ‘de Schakel’ in Dukenburg een fulltime werkende, bij voorkeur vrouwelijke huisarts werd gezocht. Tussen Kerst en Oud en Nieuw reed ik vanuit Westkapelle (een waarneming in een apotheekhoudende praktijk met bevallingen) naar Nijmegen. Ik bleek de enige vrouwelijke kandidaat die fulltime wilde werken. Ik heb er geen seconde spijt van gehad. In de tussenliggende dertig jaar is veel veranderd. Het eerste dat ik afschafte waren de nummertjes in het kastje waarmee je aanspraak kon maken op een consult. En mijn garagehouder was blij toen hij de autotelefoon niet meer hoefde om te zetten. Het had ook wel iets om de boodschappen in de Albert Heijn achter te laten omdat mijn pieper ging. Mijn kinderen vonden het zeker een vooruitgang toen er ’s nachts een oppas kwam als ik dienst op de huisartsenpost had. De patiëntenzorg is alleen maar boeiender geworden. Dukenburg werd een steeds kleurrijker wijk, de problematiek nam medisch en psychosociaal toe. Dat is op zich geen goede zaak maar het maakte mijn vak wel boeiender. Samen met de patiënt informatie op waarde schatten en elkaar helpen een geïnformeerd besluit te nemen. Daar kan ik nog jaren energie aan ontlenen.

Op 1 februari 1991 begon ik dus als huisarts in ‘De Schakel’. Ik volgde dokter Kregting op. Hij overleed in oktober 1990 toen hij aan het squashen was met zijn collega Ad Jansen. Ik was inderdaad een fulltime werkende vrouwelijke huisarts. Omdat in die tijd zwangerschap niet was verzekerd, werkte ik door totdat de gynaecoloog zei dat ik om medische reden bedrust moest houden. De dag van de bevalling was ik volgens de verzekering weer arbeidsgeschikt. Na vier weken ging ik weer aan het werk. De praktijk ging door en een waarneemster is duur. Er is één patiënt vertrokken: zij vond dat ik thuis bij mijn kinderen hoorde te zijn. Tja … verder sta ik voor wat ik belangrijk vind. Dat heeft niets te maken met mijn vrouw-zijn. Aan kwetsbare mensen de zorg verlenen die past bij hun eigen wensen en verwachtingen, is mijn motto. Los van hun opleiding, afkomst of culturele achtergrond.

De oude en nieuwe ‘Schakel’ zijn niet te vergelijken. De tijden veranderen; dat vraagt om een passende locatie en andere organisatiestructuren. Het Gezondheidscentrum is een fantastisch pand om in te mogen werken, aangepast aan de eisen van deze tijd (al is het nu alweer worstelen met gebrek aan ruimte). De toenemende en veranderende zorgvragen betekenden dat er meer personeel kwam. Daarmee veranderde de organisatie en is het zeker een uitdaging om persoonlijke en continuïteit van zorg te blijven leveren. De apotheek en andere disciplines onder één dak zorgen voor kortere lijntjes, samenwerking en daardoor betere zorg voor de patiënt of cliënt. Gewoon even bij elkaar binnenlopen werkt prima.

Nog steeds ben ik op verschillende manieren betrokken bij de euthanasie-ontwikkelingen op landelijk niveau. Daarnaast ben ik verbonden aan het Expertisecentrum Euthanasie, het centraal Tuchtcollege en doe ik waarnemingen en diensten door het gehele land. Aan ‘De Schakel’ ben ik niet meer verbonden. Wel ga ik door als onderzoekster aan de Radboud. Mijn speerpunten zijn laaggeletterdheid, beperkte gezondheidsvaardigheden, kwetsbare ouderen en palliatieve zorg. Ik ben altijd met veel plezier praktijk houdend huisarts geweest. Nooit heb ik dat als stressvol ervaren. Er is nu wel meer ruimte in mijn hoofd voor creatief denken en schrijven. En ik heb geen idee hoe mijn leven er verder uit gaat zien. Voor nu is er herwonnen vrijheid. En dat voelt goed.”

 

 

 

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies' om u de beste surfervaring te geven. Als u doorgaat met uw bezoek op deze website zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. Wij gebruiken cookies voor het kunnen tonen van sommige content en om de bezoekersstatistieken bij te houden.

Sluiten